Urzędy lubią sobie lecieć w kulki żeby nie wyrazić się brzydziej. Niestety wczoraj padłam ofiarą urzędu pracy. Dali mi skierowanie a ja uradowana poleciałam w dane miejsce "bo jest praca". Coś mi nie pasowało bo nie dostałam skierowania w miejsce o które prosiłam i kobita powiedziała, że takiej oferty nie ma, no ale jakżeby się mogli pomylić w takiej sprawie. Na miejscu okazało się że to pomyłka. Po pierwsze i tak nie spełniam kwalifikacji które były określone w ogłoszeniu, a po drugie to nic szefowej nie było wiadomo że kogoś szukają. I tak oto wróciłam do domu zła. Ja w przeciwieństwie do młodej pracownicy urzędu pracy umiem korzystać z internetu więc wzięłam się za szukanie oferty. Okazało się, że babsztyl dał mi skierowanie które rozdawali w czerwcu a w lipcu kogoś przyjęli (to się zgadzało z tym co mówiła szefowa: "Przyjęliśmy jakiegoś wykwalifikowanego chłopaka ale to dawno  temu"). I tak oto wydałam niepotrzebnie 5,60, zwiedziłam na darmo pół miasta i poświęciłam czas który mogłam jakoś lepiej wykorzystać a wszystko przez niekompetencje babsztyla. Oczywiście stanowisko o które chciałam się ubiegać pewnie jest już zajęte ale tym razem to ona ma zadzwonić przy mnie w tamto miejsce i się dowiedzieć czy warto abym się ponownie gdzieś fatygowała dotrzeć. Dostanie ode mnie opierdol.
Pewnie wrócę zła jeszcze bardziej więc wezmę się wreszcie za roboty domowe z którymi zalegam bo nic u mnie tak nie rozładowywuje napięcia jak wir pracy.

-"Chcielibyśmy się szybciej przeprowadzić..."
(Po kilku dniach)
-"Samych problemów mi narobiliście z tym!"
Że co kurwa?
To właśnie my mamy pełno problemów i dlatego chcemy się przemieścić gdzie indziej. No ale po co komuś pomagać aby mu się żyło lepiej? Lepiej rzucać kłody pod nogi.

Niebawem miną dwa miesiące odkąd nie mam pracy. O ile pierwszy tydzień na bezrobociu jest fajny i odczuwa się to tak jakby miało się znów wakacje, to tak długi czas daje po psychice. Dni dopóki mój chłopak nie skończy pracy, tak cholernie mi się dłużą. Przeszukiwanie ofert pracy, dół bo nic nie ma, szperanie po necie i obiad, ewentualnie wyjście do sklepu i jakieś tam prace domowe. Monotonia, brak kontaktów międzyludzkich oraz brak pieniędzy na swoje zachcianki i żeby coś odłożyć na konto. Jestem zdecydowanie typem pracoholika. Wolę jak cały czas się coś dzieje. Kiedy nie ma nic do roboty i gapię się w ścianę popadam w taki letarg że nie chce mi się nawet wstawać z łóżka. A jesień temu wszystkiemu nie sprzyja.

Mój ukochany wyjechał na weekend.
Płakałam jak głupia już z tęsknoty kiedy zbliżała się godzina jego wyjazdu a teraz płaczę jak głupia bo tak mi smutno, że nie powiedziałam mu dlaczego oprócz tego czuję się beznadziejnie jeśli chodzi o moją kondycję psychiczną.
To nie tak kurwa wszystko miało być. Nie tak.
Miałam pracować dalej gdzie pracowałam mimo, że było mi ciężko. Miałam w między czasie szukać pracy która mnie uskrzydli i pozwoli nabrać doświadczenia zawodowego. A później miałam pewnego pięknego dnia odebrać telefon ze sklepu i iść tam pracować, robić coś co lubię i mieć styczność z moją pasją.
Tymczasem z pracy wygodnej, u boku mojego ukochanego zrezygnowałam, najbardziej biorąc pod uwagę małą pensję i to że nie wypada pracować i szukać czegoś w między czasie (jak się później okazało że nie byłoby to problemem, myślałam, że zrobię sobie krzywdę). Pomijam fakt, że na ten wyjazd firmowy i ja bym pojechała. Nie musiałabym się rozdzielać z moim chłopakiem, wyrwałabym się z tej dziury do większego miasta, trochę zwiedziła, pobyła z ludźmi. Chodzę na to szkolenie do niewdzięcznego zawodu telemarketera. Byłam optymistycznie nastawiona póki nie dotarło do mnie, że zamiast czekać i ubiegać się o inne prace, pakuję się na nowo w ten szit. Rzucałam pracę aby robić to co lubię, nawet jeśli oczekiwanie trwałoby długo ale nie po to aby znów przeżywać lęk przed testami, radość że pracuję a potem być wyrzucona na bruk. I żeby pracować z wymuszonym uśmiechem na ustach do ludzi których nie znam i być przygotowaną na to, że 80% z nich nie da Ci zarobić nawet grosza. Bo nigdy nie chcą słuchać, nie chcą kupować. Dlaczego sprawiam sobie ból? Do tego będę sprawiać ból jemu bo cieszy się na pewno że jak zdam, to będę też zarabiać i będzie co odkładać... Na szafce leżą papiery jak to dobrze sprzedawać i co sprzedawać. Jak spojrzę na te kartki to jest mi niedobrze. Gdyby to było o modzie, przeczytałabym je jednym tchem. Ale tak nie jest. Kiedy nadejdzie lepsze jutro?

Wakacje kończą się, tymczasem ja zaczynam program upiększający który pozwoli mi na to abym na następnych wakacjach nad morzem czuła się jeszcze lepiej w swoim ciele. Zawsze o siebie dbałam, jednak od dziś przykładam się bardziej do dbania o moje włosy i różnorodność fryzur a od przyszłego tygodnia biorę się za testowanie makijaży oraz za ćwiczenia. Waga znów pokazała 67 co oznacza że spaliłam wakacyjne smakołyki i pozostał jeszcze kilogram do mojej wagi wyjściowej.
Mam ostatnio obsesję na punkcie długich prostych włosów. O ile zdarzy mi się pewnie je jeszcze kiedyś wyprostować, z farbowaniem koniec. Na co mi niszczyć włosy kiedy farba i tak się spłucze a mi odrasta mój piękny naturalny kolor?